fadıl öztürk

biz neden onların dışındayız
onlar neden bizim içimizde değiller diye
bir soru bile sormadık bugüne kadar kendimize

kesilmiş düşleriyle insanları götürdüler 
sokaklarımızdan, otobüs duraklarından
gösterilerde yakapaça, karga-tulumba
çok zaman böyle geçti kan-revan
pencerelerimizden yarı belimize kadar
sarkarak dışarıya bağıramadık bile
tül perdelerin gerisinde kaldık korkudan

sadece kumaş çekmedi,
zamanla büyüdük, kaşla göz arasında
pantolonlarımızın paçasını uzattık
eteklerimizin boyu kısaldı da, sığdık yine de hayata
ama bir türlü geri getirmediler onları alıp götürenler
perdeleri hiç açılmamış evler gibi gibi ıssız
çatlak bir sıva gibi yol aldık boş duvarlarda 

oysa, hiç gitmediğimiz yerleri merak eder gibi
insanın omzu mu, yoksa dağlar mı yüksek diye
durmadan ince belli soru sormalıydık kendimize
biraz onlar bize kalmalıydı
biraz bizi alıp götürmeliydiler onlarla
yarı belimize kadar batmalıydık, belanın ta içine
ne doktor, ne de güzel bir  hemşire
güneş girmeliydi evlerimizden içeriye

demirin ısıyı tutup yaydığı kadar
ne yazı ki,insanlar sevgiyi tutup yaymıyorlar
soğumuş bir demirin ağırlığı değişmezken
soğumuş bir bedenin demirden de ağır geldiğini,
ve soğumuş bir demir parçasına dokunmakla
soğumuş bir bedene dokunmanın aynı şey olmadığını
elleri üşüyenler değil, ülkeleri üşüyanler bilirler

işte bu yüzden
bir adımızın olması değil
giydiğimizde bize yakışan
bir hayatımızın olmasıdır önemli olan
 

1065 okuma

I.

baba olmak istemiyor canım bugün
öğretmen, tahsildar, mazlum, ya da
ellerimde kan çığlık atmasın diyorum
hepinizden başka bir ağrı duyuyorum

içimdeki hüzünle seviç ilk kez beraber sokağa çıktılar bugün. ilk kez sapanı olmayan çocuktan daha savunmasız, çölde boğulan arap gibiyim. su gibi, şiir gibi yerinde durmayan bir şeyim. yağmurlardan kalan kadınlar keser yolumu. yarasına eğilmiş halk gibiyim. geceye saklanmış bir öfkeyim, kentlerin kıyısına tutunmuş semtler gibi. uzaklar beni alıp getirir, camınıza vuran hüzün olurum bugün. yasemin kokusu isyan olur da, çıkar giderim. yağmurları avucunda taşıyan adam oluyorum hiç yere. özür dileyip kapatıyorum telefonu, kendimi yırtarak suya attığım bir şey oluyorum, su bulsam. sesim, açıklarda demirlenmiş bir panama bandırallı şilebe düşüyor ahırkap sahilinde. aşık olmuşum neye yararım ki?.. kendimden başka kimse adam yerine koymaz beni bu durumda. hal ve gidişlerin hep pekiyi olduğu çocuğunuzun karnesi gbiyim, zayıflarım çok… hayata öğrenci olabilirim, ama baba olamam bugün.

bir şey oluyorum cebinize hiç sığmayan
yüzünüzün tam ortasında beni geçerken,
sesinizin ıslandığı yerde ben düşen bir şey oluyorum

II.
bugün
küfürü bıraktım, cebim boş
kimseye dumanlı da değilim
tetiğim içime ağlıyordu dün
içim saçlarımı yolan ah oluyor
yaramaz çocuk oluyorum
her oyunda atılan oluyorum
o anlamıyor, o anlıyor, o anlamıyor
papatya falı oluyorum bugün…
o anlamıyor… aşkınıza zanlı olup, gideceğim
yarın olmayacağım buralarda

gecenin bir saatinde mahallenizden geçmeyeceğim artık. beni bir bankta uyumuş denizci görün yağmurlar durursa. başka yerden geldim, unuttuğunuz duyguların bir kasabasında mum yakardım geceleri. el yazısı şiirler okurdum kadınlara ve mum sönerdi, biz yanardık, gece biterdi. ardımda ölü ve yaralılar bırakarak vurdum kıyınıza. ölümlü bir yerden geliyorum, yağmurlu aşklardan geçerek kapınızı çalıyorum. ben sizden az çok farklı,  ama size benzersem ölecek bir şeyim… alacaklarımı unutabilir, parasız da kalabilirim. kızım bursa’da, mehmet hollanda’da, sevgilim sevgilim olduğunu dahi bilmiyor. yani yalnız olabilirim. hatta olcay gibi çorba bile içemeyecek derecede hasta olabilirim. yine de hepinizden başkayım biriyim…

örneğin mübaşir gibi çağırmıyorum herbirinizi…
bir kuşu sevindiren açık pencere gibiyim üşürken
ama ipi kopan tespih gibi her an dağılabilirim de
öyle bir şeyim, akşamüstü değilim ama
o gelse, gelse bugün o
sabaha yakın bir şey olurum hemen orada
ben bilinmez bir yolum onun için daha
kalbinin dışında kimse getirmez onu bana

………………………………………………………………….
(*)mozaik dergisi, haziran 1998 yayınlanmıştı.
Unutmuştum. Olcay Çelik arkadaşımın sayesinde bu sayfada yerini aldı.
Teşekkürler olsun Olcay’a..
 

549 okuma

hani uzağa bakarız ya
ufukta gök yere değer
bu yüzden ne gök secdeye durmuş olur
ne de yeryüzünün çanağında çiçek kurur…
uzağı, daha uzağı görmek için
iki gözden fazlası gelip kapımıza oturur…
gün söndüğünde
el-ayak  çekildiğinde  sokaklarda
sen de kendinden çekileceksin
bir bıçağın  yaradan çekilmesi gibi
asla baş eğmeyeceksin…

740 okuma