Sekinî
Wê rojê
Li ser rûyê te parçe bû
Bela bû di valahiyê de
Qet û qet bû
Li ber bê hate dêrandin
Weke xweliya cixarê
Kete kefemista min
Di reşikên çavên min de sekinî bêrîkirina te
375 okuma
10 Temmuz 2007
EZ LI VÊ YEKÊ KÊRÊ DIKIŞÎNIM
peyvên min nagihin dûratiya te
jixwe di salnameyan de bêdenge navê min
yeko yeko dikevin meçên min,
Bi têkçûyînên mezin.
û dilêmin ji hemû defteran avêt navnişana te
û zanîbû tunebûna te kiyamet e
*
tenê bi bêhisbûna xwe re bêriya te dikim
bê nasîn, çi tişteke ecêbe…
weke deryayaeke di wêneyan de yî
bi dûrîtiyê ve hatî bizmarkirî…
*
dema mist dikim te, tu dibê Dêrsim, bê hemdê xwe bardikim
tenêtiya te dibê 10 milyon, ey bajarê Stenbolê
piştre ez hînî navê te bûm
ji xwe navê te jî ne muhîm bû
êşa tu didê eynî ye…
*
ez ji demên ku fîz didan hatibûm
min zanîbû mirov çawa karê xweşikbûna ewran kevin bikê
lê wext ne ew wexte niha
dîsa roj ya bavêjê li vî bajarî
lê ma çavên te…çavên te
*
niha navê tu yaran nîne,
navê wan maçên germê
ji mistkirina min beladibûn nîn e niha..
*
aha ez li vê yekê kêrê dikişînim
jinek, jineke evîna xwe diparêze
zarokekî, weke kenê xwe zirav,
bihewaketinek……nîne
aha jibo vê yekê mirov gulle baran bike
hemû xewan dibin kapaxê çavan de
*
helbest : Fadil Ozturk
Wergara jî Tirkî: Faysalê ÛSIV
569 okuma
10 Mart 2007
naçilmise
ruyê te ji rengê gulê yê ku tucaran na çilmise
û yarê
baskên çûkekîne ku li asoyê dikevin
wexta ku di rengê azadiyê de dadigerihê
ya ku hêvîyen me hildigire
364 okuma
wexta ku gotin di tengasiyê de be
wekta ku gotin di tengasiyê de be
Ez zanim ruyê min ancax bi ruyê te karê bikenê
destê min di destên te de têr dibin ji birçîbûna te
Di demeka lêgerînê de payîz kete neqeba me
Bila kêfxweşiya te ji te re be, bêrikirina te ji min re
Ne rewa ye mirov hevqas evîne bi tenê bijî
Ez zanim em negihin hevdu jî ez ê mezin bibim
Bê kêmbûna xwe ez ê karibim dûratiyan hilgirim
wekta ku gotin di tengasiyê de be qêrîn ne rewa ye
bifikire!
Tu bişkokekî, di çiqil de bahareke tenikî
Ger tu biştexile ya bibe fesadî, ji evînê re xwekuştin
Heta demekê em ê lêvên xwe xwînî bikin wilo
Emê bê his û deng bêjin dilketin wilo ye yar
wekta ku gotin di tengasiyê de be qêrîn ne rewa ye
em ê bihesinin! Di zimên de rihekê tenik heye yar
helbest : Fadil Ozturk
Wergara jî Tirkî: Faysalê ÛSIV
454 okuma
02 Mart 2007
ama sustu babam
ama sustu babam…
serin suda’ya
*
yorganımın altında kırlangıç sürülerini sakladığımı
ve her gece onlarla uçtuğumu annem hiç bilmedi
saçlarıma bulaşmış bulutla uyanıyordum
uzak bir yerden öksüz gelmiş
sadece kendisine sakladığı çocukluğu vardı babamın
saçlarını yana tarardı babasına benzememek için
babasına benzememek için beni her sabah öptüğünü bilemedim
başıma üşüşmüş su yorgunu kuşları kovarak okula gitmeliydim
fırladım sokağa, annemin saçları çığlık çığlığa, ama sustu babam
*
külüm döküldü, güneyde koca bir kent gömüldü sulara
eteğimi bir parmak daha kısaltmalıyım diyorum aynada
servise binerken saçlarımda parmaklarını, sesini arıyorum
törenler ve yarıya indirilmiş yüzler soğutmuyor kalbimi
istanbul’a rüzgar giriyor, kuşlar havalanıyor her sabah
her akşam saçlarımda bulutlarla babama geç kalıyorum
gittiği yeri ne annem ne de haritalar gösteriyor
aradıkça babamı akşam oluyor, yüzümde bir işgal
bir sokak daha kanlı düşüyor yoksulların omzuna
ellerimi piramitlerin arasında kumda buluyorum…
babam koca bi afrika, bi ayaklanma
her akşam beklediğim uzun bi devrimdi.
bi silah patladı
sustu babam…
*
bez bebeklerimden birinin adını ben koydum, lili
lili bütün işgal yıllarında çocukluğunu paris’te geçirmiş
babası yeraltına çekilip uzaklara gitmiş, annesi susmuş
hiç dilenmemiş lili, kemanıyla şarkılar çalarak geçinmiş
temizliğini yaptığı cafe de loti’nin bi koltuğunda uyurmuş
karartılmış gecelerde sigara ateşinden bile korkarmış lili
babam lili’nin babasının gittiği uzağa hiç gitmemiş
cezayirli de değil, almanlara da hiç ekmek vermedi
pencereden gördüğüm düştü, koştum
ama sustu babam…
*
okuldan dönerken üstüme bulaşan hayatı
bir kuş yuvasında sakladığımı anneme hiç söylemedim
dün balkonda çay içerken omzuma kondu
sakladığım kuş kadar sözcükler
çay soğudu, içini çekti balkondan görünen deniz
ve balıkların mezarı yoktu
ama sustu babam…
*
eskiyen ayakkabılarımı neden giydiğimi anladım
bir kuş yorgun düşüp kondu babil’e
iki ırmak arasında babamı aradım
üç dilde soru sorup, musa’nın asasını tuttum
üç kente aynı saatte, sabah erken girdim
yine de açılmadı babamın çıkıp geleceği kapılar…
şahlar şahdamarımda at koşturdular, son kitap da indi
tersten de okudum kitapları
ama sustu babam…
*
taş kadar yorgun, su gibi birikerek oturur, sigara içerdim
babam susunca sigaramın külü dökülüyordu. annem çağırırken
tibet’te bir buda heykelinin önüne diz çökmüş, bilmediğim bir dilde
dualar okuyordum. çok üşümüştü parmaklarım
ve kuşlar susmuştu buda konuşur diye.
yüzyılı bir sigara içimiyle geçtim
annem bağırdı, külüm döküldü,
tibet’ten döndüm
ki, yokmuş külün yurdu
sustu babam…
327 okuma