Bir tarafım gözünü tavana dikti aylarca,
diğer tarafım iğneden geçen iplik oldu yatakta.
Dilim bile yok, kederime yaslanmışım…
Bıraktığın gibi durmuyor o şarkı,
O şarkı arkamdan gelen annemin gözleri gibi,
Şarkı toplanınca ben, ben toplanınca şarkı dağılıyor.
Gitmekle kalmadın, benimle bir şarkının arasını açtın…

Yüzümün bir tarafıı geldiğim yerlerde sabah,
diğer tarafı gidişinle güneşin battığı akşamüstü.
Gölgem bile yok, bıçağıma yaslanmışım…
Bıraktığın gibi durmuyor bu şehir.
Bu şehir vurulmuş bir arkadaş gibi,
beni şehri sarınca sabah, şehir beni sarınca akşam olmuyor.
Gitmekle kalmadın, benimle bu şehrin arasını açtın…

Kirpiklerimin bir tarafı bir kaldırımda,
diğer tarafı karşı kaldırımda akasya ağaçları.
Rüzgar bile yok, bulutlara yaslanmışım…
Bıraktığın gibi durmuyor bu dünya,
Bahar geçiyor, yaz geçiyor, ama sen geçmiyorsun.
Yumsam gözlerimi rüya, açsam serap oluyor bütün dünya.
Gitmekle kalmadın, benimle dünyanın arasını açtın.

Yüzümün bir tarafı bir kıtada Latin
diğer tarafı karşı kıtada uykusuz Asyalı
Işık bile yok, ateşe yaslanmışım
Vurulmakla alıp götürmedin,
İnsanla beraber doğup büyür ölüm.
Benim uykum ölüm, senin ölümün uykum olmuyor
Vurulmakla kalmadın, benimle hayatın arasını açtın.

2976 okuma

ağaçların gölge verdiği yerde
gölgelerin de ağaç vereceğini sanarak
su kıyılarına söğüt ağaçları dikiyorum
benim yaptığım düş değil

nasıl insanları uyandırmaktan
suçlu sayılıp tutuklanmıyorsa güneş
ve nasıl sevgilinin yokluğunda
önü kesilip bıçaklanmıyorsa geceler
öyle duruyorum

zaten iç çekmiş bir yüzüm var
güneş batmasa bile göze batıyorum
düştüğü yerde filizlenmiyor sesim

bulutların yağmuru getirdiği yerde
yağmurun da bulutları getireceğini sanarak
gözlerim dolu dolu dolaşıyorum
benim yaptığım iş değil

541 okuma

belki her gün biraz daha yaşlanıyorum
dışarıdan bakıldığında
ama içimde seni seven yanımla
her gün biraz daha gençleşleşiyorum
benden başka kimse değil bunun farkında

sandalyede oturan adam değil
sandalyenin ta kendisiyim
say ki, doğamdan koparılmışım
yapraklarım varmış dallarımda
gürgenmişim, kayınmışım
inadımla bir meşe ağacıymışım
körkütük seni seviyormuşum
kesilmişim gidişinle
devrilmiş, başımı yere koymuşum
özleminle kabalığımdan yontulmuşum
damarlarımdaki su terk etsin diye
fırınlarda kurutulmuşum
gözyaşlarım alınmış, terim, kokum
benden silindin saymılşar…

bebeğim, belki göz yaşı silinir
camdaki buğu gibi bir el hareketiyle
ama bir irmak, bir dağ tufan olmadıkça
silinemezler yeryüzünden…

sandalyede oturan adam değilim ben
dört ayaklı bir sandalyenin ta kendisiyim
iki ayağı sende, ikisi bende olan…

belki baharımdan çıkmış biri olarak
her gün biraz daha yazlanıyorum
ama seni seven ışıklı ve sıcak yanımla
yokluğunda iki ayaklı bir sandalye olduğumu
hayatıma oturanlar bilmiyorlar

1734 okuma

elbet bir giysi giyilebilir ayna karşısında
ama ten bedenden çıkarılamaz
dünyadan dağlar çıkarılınca
elde kaç gün ve kaç gece kalır
kaç göğüs ucu irkilir uykusunda
sabah olmadan kim ışığı giydirebilir
yanında upuzun yatana sevmek olmasa

dokunduğumuzda
birbirimizin hayat kumaşına
damarlarımızda kan uğuldar
kırardı kadranını buharlı makineler
okulu ekerek bir yamaca çam diker gibi
kılcal damarlarımızda koşardı
allı aklı yuvarlar

bütün gemiler denize indirilmiş
yer yatak, gök yorgan,
ay ışık işçisi olurdu ikimizin aramızda
birimiz doğunca diğerinin üstüne
diğerimiz batırırdı kendini onun denizine
el dokuması ipek kumaşlar gibi
avuçlarlarımızda kayıp giden dil doğardı
ikimizin  arasında
ama,
kalkıp giyindiğinde, dünyayı giyiniyordu sanki
sanki kapıdan değil, benden de çıkıp gidiyordu

herkesin içinde herkes olurdu
bir benim yanımdayken herkes olmazdı.

620 okuma

biz neden onların dışındayız
onlar neden bizim içimizde değiller diye
bir soru bile sormadık bugüne kadar kendimize

kesilmiş düşleriyle insanları götürdüler 
sokaklarımızdan, otobüs duraklarından
gösterilerde yakapaça, karga-tulumba
çok zaman böyle geçti kan-revan
pencerelerimizden yarı belimize kadar
sarkarak dışarıya bağıramadık bile
tül perdelerin gerisinde kaldık korkudan

sadece kumaş çekmedi,
zamanla büyüdük, kaşla göz arasında
pantolonlarımızın paçasını uzattık
eteklerimizin boyu kısaldı da, sığdık yine de hayata
ama bir türlü geri getirmediler onları alıp götürenler
perdeleri hiç açılmamış evler gibi gibi ıssız
çatlak bir sıva gibi yol aldık boş duvarlarda 

oysa, hiç gitmediğimiz yerleri merak eder gibi
insanın omzu mu, yoksa dağlar mı yüksek diye
durmadan ince belli soru sormalıydık kendimize
biraz onlar bize kalmalıydı
biraz bizi alıp götürmeliydiler onlarla
yarı belimize kadar batmalıydık, belanın ta içine
ne doktor, ne de güzel bir  hemşire
güneş girmeliydi evlerimizden içeriye

demirin ısıyı tutup yaydığı kadar
ne yazı ki,insanlar sevgiyi tutup yaymıyorlar
soğumuş bir demirin ağırlığı değişmezken
soğumuş bir bedenin demirden de ağır geldiğini,
ve soğumuş bir demir parçasına dokunmakla
soğumuş bir bedene dokunmanın aynı şey olmadığını
elleri üşüyenler değil, ülkeleri üşüyanler bilirler

işte bu yüzden
bir adımızın olması değil
giydiğimizde bize yakışan
bir hayatımızın olmasıdır önemli olan
 

697 okuma