fadıl öztürk

hani uzağa bakarız ya
ufukta  gök yere değer
bu yüzden  ne  gök  secdeye durmuş olur
ne de yeryüzünün çanağında çiçek kurur…

uzağa, daha uzağa bakmak lazım
bunun için de, ne yazık ki,  iki gözden fazlası lazım…

el-ayak  çekildiğinde  sokaklarda
kendinden de çekileceksin bir bıçağın  yaradn çekilmesi gibii

sarhoşsan,
 nedenin vardır elbet, ama
arnavut  kaldırımı kadar yontulmamış  puştsundur o zaman
diyelim bir tarafın mezarlık, bir tarafın korkunun kuyusu
uykusunu  kaçırdıkların  için
yine de, üç düğmen açık yaşıyacaksın…

bir:  insana dokunursan ıslanırsın
suya dokunduğun gibi, bu yaş
iki: söz senden çıkmışa, sokakta  bırakmıyacaksın
yoksa için bir sokak gibi gelip geçeni belli olmayacak
üç: sevmek bakidir, sevilen olmadan da mümkün
sevmekten ayrılınmaz insan bunların öğreneceksin

hani, kirpiklrin kaşına değdi  diyelim
dağların yeri değişmez bu yüzden.
ama insan durduk yere bile değişir

kıyameti olur sevgilinin gidişi
bu, gelecek otobüsü beklemeye
erişmiş buğday başağını dermeye
bozulmuş kaldırımda  su birikintisinin
paçanı ıslatırken küfür etmene benzemez
gördüğünde birini, hiç konuşmadan,
bir kıtadan  vazgeçer gibi
kendinden vazgeçmeyi bileceksin
 
tamam!
bu dünyaya  geçmiyor sözüm, diyelim
ama, sana sözüm geçsin, sen dünyam ol, istiyorum.

12 okuma

ne oluyor…
o’nu da mı….
hiç bir yeryüzü parçasının kendine bağlayamadığı suhayı’da mı…
o kadar düş varken kucağında, bu o kadar kolay mı olacaktı…
hiç bir ölüm kolay olmuyor, ama oldu işte…
o gövdesi, bembeyaz saçlarıyla ve yıkana yıkana giyilen açık renk tişörtüyle
hep yazla beraber istanbul’da oartaya çıkardı…
bugünlerde istanbul’a gelecektim, bir köşeden çıkıp gelecek masaya oturacaktı…
aradan geçen zamanı umursamadan, dün berabermişiz gibi başlayıp konuşacaktık…
*
nesimi aday, özgür enver  bulut ve önder kızılkaya arıyorlar beni. halimi, hatırımı soruyorlar.
‘şekerim çıkmış, bir hastede yatmışım, doktorlar şekerimi düşürmeye çalışıyorlar’ diyorum.
sonra, ‘geçmiş olsun’ dilekleriyle kapatıyorlar telefonları.
ben de halimi nerden öğrendiklerini merak edip duruyorum kendi kendime.
akşama ankara’ın kızıay’ına indiğimde öğreniyorum ki,
suhayı tuğtepe‘yi de kaybetmişiz….
içimden kocaman bir ahla beraber ‘TÜH!..’ diyorum.
tüküreyim onu hayatta tutamayan şiirin kabına da, kacağına da…
*
cidde’de toprağa verilecekmiş o bembeyaz adam.
suha’yı son yolculuğuna uğurlamaya gidemiyorum, bu da benim ahım olsun!…
ışıklar içinde uyusun sevgili arkadaşımız.

282 okuma

sabah işe giderken görmüşler
başımda bir şapka, eski tulumumla
balkonlara korkuluk yaparmışım
uzak bir kıyı kasabasında
dolmuştan inip alışveriş yaparmışım
ellerim dolu dönermişim evime
kiracıymışım dünyada
hiç yalnız değilmişim
her yerde birileri varmış yanımda
aylardan temmuzmuş, sıcakmış, yanmışmışım
üzgün ekmekler satan bakkal
sigara aldığımı söylermiş, bir de kahve…

yanılıyorlar bir tanem
oysa ben o günden sonra kendimden hiç dışarı çıkmadım
dünyanın iki yüzü gibi, birimizi aydınlatan ışık
diğerimizin karalığı oluyormuş, bilmiyorlar

zeytin ağacından dal kırmışım
masa kumuşum gölgelere
insandan çok demirle uğraşmışım
yorulmuşum, terlemişim kirlenmişim
yani, komşularımın deyimiyle iyiymişim yaşıma göre
her akşam duş aldığımda sudan doğarmışım yeniden
içecek suyum varmış, masaya bir tabak fazlada koyacak yemeğim
onların soramadığı
benim anlatmadığım bir eksiğim varmış, bilmedikleri
yaşarmışım dalıp gitmediğim zamanlar, gülermişim
her pazar çamaşır yıkarmışım
mandallarım varmış, çamaşır sepetim
bir de küskünlere baraka yaparmışım bahçelerde
benim bahçem annemmiş, bilmiyorlar…

belki bunların hepsi doğru
senin gibi bir yüzü var belki
elleri, gözleri var bütün bunların, diyorum
benim yaşadığım yerde her sabah sen doğuyorsun
ama senin yaşadığın yerde ben nasıl bir karanık oluyorum, bilmiyorum

yaz gelip kapıma dayanmışmış, ben açmamışım
nisanda böyle değilmişim, mayıs ve haziranda hiç böyle değil
seni sorduklarında iyi şeyler söylermişim, hiç konuşmadıklarımızı
susar, her şeyi içime atarmışım, hayatı sana
bazı günler geçmek bilmezmiş
bazıları ömrümü yermiş
rüzgarım kesilmişmiş
eskisi gibi ağzı açık bıçak değilmişim
içime kapandığımı söylermiş bazı dostlarım, dışıma hiç çıkmadığımı
bazen bir şarkı alıp beni götürürmüş, bazen de ben bir şarkıyı
keman çalamadığıma çok üzülürmüşüm o anlarda
bu yüzden bir değil, iki omuzum birden düşermiş
iki omzu düşmüş biri olarak evime dönermişim…

belki de gördüklerini anlatıyorlar
bendeki seni göremedikleri için
birimizi besleyen mutluluk
diğerimizi hayatına gömüyor, bilmiyorlar

sana resimler çizerdim ya kağıtlara
yemekler yapardım ya sofralara
tren hareket etmeden
sen aşağıda el salamdan
ben yüzümü cama dayamadan önce yani
çıkıp şehri dolaştıktan sonra sigara sarıp
kahve içtiğimiz gibi bizim olmayan o uzak ülkede
ağlamadan, sızlanmadan ve öfkelenmeden
bir şey yapardık seninle hiç konuşmadan
tıpkı seni öptüğümde, sen gözleri kapalı gülen bir çocuk
ben o çocuğu öpen baba olduğum gibi…

devlet arardı beni
ama ben sana kumaş biçer, hayat giydirirdim
benim güneşim uzak olunca yakıyor beni, bilmiyorlar…

107 okuma

insan, bir baba olduğunda
bir de babası öldüğünde büyür
anneler çocuklaştırır insanı
gövdesi büyük oranda oluşsa da sudan
suya benzemez, kir barındırır her insan

216 okuma

artık kimse doğduğu yerde yaşlanmıyor
yurdundan çıkanlar kendinden de çıkıyorlar
iki balkon arasında ipe serilmiş çamaşırlar gibi
rüzgarda sallanan iki don, bir fanila gibi sallanıyorlar

o köylerden
sandıklarda saklanmış kumaş gibi
yüzü buruşmuş o yaşlılardan
o şehir ve kasabalardan uzaklaşırken
sanki kendisini aramaya çıkar her insan.

göçse bile yurdundan
doğduğu yerde kalıp, serseri gibi dolaşan
ruhudur insanın, bir türlü yaşlanmayan

ya çocuklarımız dünyevine girdiğinde
ya da bir yaşlımız dünyasını değiştirdiğinde
bir araya geliyoruz, düğün ve cenaze törenlerinde
koptuk, boş bir ilik gibi kaldık dünyanın göğsünde

nereye gidersek gidelim
dünyaya başladığımız o yere çağırır bizi ölüm
yaşlandıkça çocukluğuna yakışmalı her insan

belki kuş olsaydık aynı şeyleri yaşardık yine
insanların bizden haberi olmazdı, ağaçlar kadar
dağ olsaydık
yıllar içinde ısınıp ısınıp
soğuyarak parçalanan kaya
kayalardan ufalanarak taş olup
yuvarlansaydık bir yamaçtan aşağıya
taştan kuma, kumdan denizde tuz olmaya gitseydik
belki daha mutlu olurduk
kimseye mezar taşı olmamak kaydıyla
 

2635 okuma